Θα ζητάω τα ρέστα μου

Posted in b-stories on 22 Μαρτίου, 2008 by antidoton

Από όσους και για όσο πιστεύουν ότι με ξεγελούν με το ψυχολογικό-διαφημιστικό τρικ των 999,99 ευρώ 

Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο

Posted in b-stories on 16 Μαρτίου, 2008 by antidoton

Αν δεν ήταν φράση-κλισέ.

Κι αν θέλαμε να βρούμε το δίκιο μας, αφού είμαστε πελάτες της ΔΕΗ, που θα το βρίσκαμε;

Κι αυτοί με τη σειρά τους, αφού είναι «πελάτες» του κράτους που θα βρουν το δίκιο τους;

Ένα σκηνικό που πάντα με ενοχλεί είναι να μπαίνω σ’ έναν εργασιακό χώρο, όπου πρέπει να εξυπηρετηθώ, και οι υπάλληλοι με αντιμετωπίζουν από αδιάφορα έως εχθρικά. Γιατί; Διότι έχουν προβλήματα με τον εργοδότη τους. Ενίοτε μάλιστα, τα συζητούν μπροστά μου. Με βάζουν στη μέση.

Μεταξύ δικαίων και αδίκων όλοι.

Σε μια χώρα που όλοι είναι πελάτες όλων.

Maria Karagianni ή Maria_Nefeli ή Hot_body

Posted in e-stories on 11 Μαρτίου, 2008 by antidoton

Όταν ξεκινήσαμε, οι Έλληνες, να συμμετέχουμε κι όχι μόνο να σερφάρουμε στο ίντερνετ, τι κάναμε; Φτιάξαμε δικό μας σάϊτ; Οι επαγγελματίες, ίσως.

Οι υπόλοιποι, ξημεροβραδιαζόμασταν στα τσατ ρουμς, στα φόρουμ και στα κλαμπ.

Φαντάσου, τώρα εγώ ή εσύ να έμπαινες σ’ ένα από αυτά με το Μαρία Καραγιάννη, το πραγματικό σου όνομα, δηλαδή. Δεν θέλω να σκέφτομαι, προσωπικά, τι αντιμετώπιση θα είχα από τους υπόλοιπους.

Επομένως, διάλεγες ένα ωραίο ψευδώνυμο, ανάλογα με το χώρο που πήγαινες: στα «κιλτιρέ» γινόσουν η Maria_Nefeli, στα «παιχνιδιάρικα» η Hot_Body.

Φυσικά, τα ίδια περίπου, ίσχυαν και για τους άντρες στο ίντερνετ. Ο Γιάννης Αγγελόπουλος γινόταν είτε ο  Orfeo_Negro είτε ο Dimetros_Alitis.

Και μετά ήρθαν τα ιστολόγια-blogs. Το διαφορετικό, το ελεύθερο, το δωρεάν. Κι όσοι είχαν «ταυτότητες» (με ό,τι κι αν αυτό σημαίνει…) τις πήραν μαζί και τις κατέθεσαν σ’ αυτό το χώρο. Κι έτσι συνεχίζουν να καταθέτουν και γραφές και σκέψεις και ό,τι τους κινεί το ενδιαφέρον.

Γιατί κανείς δεν θα τους αναγνώριζε πλεον ως Μαρία Καραγιάννη ή Γιάννη Αγγελόπουλο, εκτός αν είχαν ΛΟΓΟΥΣ για το αντίθετο.

Ave a-deus

Posted in taxi stories on 7 Μαρτίου, 2008 by antidoton

Η διαδρομή με ταξί γνωστή, από την ανάποδη το απόγευμα: Συγγρού-Πειραιάς.

Βλέπω γυναίκα στο τιμόνι κι αποφασίζω να καθήσω μπροστά, κάτι που συνήθως αποφεύγω, άσχετα με το φύλο του οδηγού. Την καλησπερίζω, της χαμογελώ κι ανταποδίδει. Έχω πονοκέφαλο, δεν θέλω πολλές κουβέντες, κι ευτυχώς έχει κλειστό το ραδιόφωνο.

Όμως, ίσως επειδή δεν έδειξα διάθεση για συζήτηση, αποφασίζει να ανοίξει το ραδιόφωνο. Ωραία… Ακούει θεία λειτουργία. Και δε φτάνει που ακούει, σιγοψέλνει και φρενάρει κάθε τρεις και λίγο για να σταυροκοπηθεί όταν η περίσταση το απαιτεί.

Αν και στραμένη ολόκληρη σχεδόν προς το παράθυρο, νιώθω να με διαπερνά το βλέμμα της. Γυρίζω απότομα. Ναι, με κοιτάζει επίμονα. Περιμένει να της μιλήσω; Να αντιδράσω κάπως; Και τι να της πω…»ο ψάλτης πατάει καλά στις νότες»;

Λέω, λοιπόν, με τόνο ερωτηματικό και ύφος ξερόλα: «Χαιρετισμοί, ε;»

Κεραυνός η ματιά της. Καρφιά τα λόγια της: «Τι λες κοπέλα μου; από τώρα Χαιρετισμοί, μέσα στις Απόκριες;!!!»

«Εεεε… (προσπαθώ να τα μπαλώσω) ξέρετε είναι κι ο ανοιξιάτικος καιρός, κάτι στην ατμόσφαιρα θυμίζει Μεγάλη Εβδομάδα»

«Καλά, τελείως άσχετη είσαι ε; ΠΕΜΠΤΗ είναι σήμερα!», μου λέει εκνευρισμένη (μα, γιατί;)

Οδηγεί και φρενάρει χειρότερα από πριν.

Τελευταία μου βελονιά στο μπάλωμα: «πω πω, καλά που μου το είπατε… νόμιζα πως είναι Παρασκευή σήμερα και δεν θα πήγαινα στη δουλειά αύριο».

Δεν υπήρξε συνέχεια στον διάλογο. Ευτυχώς και για τις δυό μας.
 

Κοίτα Αλέξη

Posted in people stories on 2 Μαρτίου, 2008 by antidoton

tsipras_before.jpgtsipras_after.jpg

Τι σου κάνει ένα τσιμπιδάκι φρυδιών (ε, και λίγο ρετούς)

«Σε παρακαλώ, κυρία μου» λέει ο Λάκης

Posted in x-stories on 2 Μαρτίου, 2008 by antidoton

Κι ο Λάκης είναι ο Λάκης Λαζόπουλος. Η κυρία, ποια στο καλό είναι; Μην είναι η Ανθούλα; Μην είμαι εγώ;

Τι εμμονή!

Posted in x-stories on 29 Φεβρουαρίου, 2008 by antidoton

Γιατί εξακολουθούν να αποκαλούν την κυρία Εύη Τσέκου «η τριανταπεντάχρονη»;

Κι αυτή, προφυλακισμένη, πότε και που ανανέωσε τις ανταύγειες στο μαλλί;