Κι η Τήλος που είναι;

Ε, ναι…

Αυτό βρήκα να ρωτήσω όσον αφορά το θέμα που ταλανίζει μάτια, αυτιά και συνειδήσεις. Θα έπρεπε να ασχολούμαι με αυτονόητα πράγματα εν έτει 2008;

Συγγνώμη κάτοικοι της Τήλου, αλλά δεν τα πάω καλά με τη γεωγραφία.

 

Βρε, ουστ

Που θα σε κάνω accept στους φίλους μου στο φατσοβιβλίο! Όχι, βέβαια, πως όσους έχω είναι απαραίτητα και φίλοι μου (με την έννοια που δίνω εγώ στη λέξη, και στα πολύ αυστηρά κριτήριά μου), αλλά τουλάχιστον κάτι έχω μάθει γι’ αυτούς μέσα από τα blog ή γενικά από το internet κι αυτό που έχω μάθει μάλλον μου αρέσει.

Κι αφού δεν έχω δημοσιεύσει το επώνυμό μου, οι παληοί φίλοι - συμμαθητές- συνάδελφοι κ.ά. άντε να με βρουν, εκτός αν πέσουν τυχαία πάνω μου, και σιγά μη μ’ αναγνωρίσουν

Πως διάολο με βρήκε ένας χμ… συμπαθής κατά τ’ άλλα (τότε τουλάχιστον) άνθρωπος από τη θητεία μου στην ΚΝΕ -25 και βάλε χρόνια πριν- είναι απορίας άξιον! Βέβαια, παίζει κι η περίπτωση να μη συνδύασε τα στοιχεία μου με το τότε αναρχοκνιτάκι που ήμουν… αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

Βρε ουστ, καλέ μου άνθρωπε… Έχω αρκετά φαντάσματα και στο παρόν μου, φτάνουν.

 

 

Είναι να μη φοβάσαι το μέλλον;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ειδικά, αν πρόκειται να το μάθεις από σκιαχτικές σαν τις παραπάνω φάτσες;

Δείξε μας τον κώλο σου! (νέο blogοπαίχνιδο)

 

Τι απομένει να γράψουν στα ανούσια εφηβικά ποστ-λευκώματα!!!  

Κοινωνικός Τουρισμός

Η κοινωνικοποίηση αρχίζει από τον χρόνο αναμονής για την παραλαβή του πολυπόθητου εισιτηρίου. Τα λόγια είναι περιττά, μπροστά στα ντοκουμέντα. 

 

 

Που να σου ξεραθεί το δάχτυλο!

Τελικά έχει πλάκα το wordpress με τα χρυσά αυγά, τα κόκκινα αυγά, τις κότες του και τους εφπεντάδες. Μ’ ένα post “hello world”, μπαίνεις στο τοπ-ξίδι-100.

You lol?

 

Μακάκιε, τα μακαρόνια να είναι ολικής

Στο delicatessen (aka τυράδικο) της γειτονιάς, ένα ζευγάρι έχει κλείσει το οπτικό πεδίο προς τη βιτρίνα με τα τυριά-αλλαντικά. Ω, ύψος και πλάτος δυσθεώρητον! Και, ω, της πλεονεξίας και του συνδρόμου κατοχής. Τι να πρωτοχωρέσει κι αυτό το έρημο, καχεκτικό καλαθάκι του μαγαζιού. Τυριά κάθε τύπου, φυλής και χρώματος. Σαλάμια με πιπέρι, με φυστίκια, με λίπος, αέρος-αέρος. Λουκάνικα, μικρά, μεγάλα, μικρομέγαλα, παχιά, χωριάτικα με όλο τους το ξύγκι. Τουρσιά, ελιές, ρώσικη σαλάτα, τζατζίκι, τυροκαυτερή, παστά παστωμένα με αλάτια, αλάτια, αλάτια.

- Ξεχάσαμε κάτι, αγάπη μου;

Ναι. Η κυρία βάζει την τελευταία πινελιά στη βουνοκορφή του καλαθιού: βούτυρο, ξέρεις… απ’ αυτό που ρίχνει τη χοληστερίνη…

Θα ζητάω τα ρέστα μου

Από όσους και για όσο πιστεύουν ότι με ξεγελούν με το ψυχολογικό-διαφημιστικό τρικ των 999,99 ευρώ 

Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο

Αν δεν ήταν φράση-κλισέ.

Κι αν θέλαμε να βρούμε το δίκιο μας, αφού είμαστε πελάτες της ΔΕΗ, που θα το βρίσκαμε;

Κι αυτοί με τη σειρά τους, αφού είναι “πελάτες” του κράτους που θα βρουν το δίκιο τους;

Ένα σκηνικό που πάντα με ενοχλεί είναι να μπαίνω σ’ έναν εργασιακό χώρο, όπου πρέπει να εξυπηρετηθώ, και οι υπάλληλοι με αντιμετωπίζουν από αδιάφορα έως εχθρικά. Γιατί; Διότι έχουν προβλήματα με τον εργοδότη τους. Ενίοτε μάλιστα, τα συζητούν μπροστά μου. Με βάζουν στη μέση.

Μεταξύ δικαίων και αδίκων όλοι.

Σε μια χώρα που όλοι είναι πελάτες όλων.

Maria Karagianni ή Maria_Nefeli ή Hot_body

Όταν ξεκινήσαμε, οι Έλληνες, να συμμετέχουμε κι όχι μόνο να σερφάρουμε στο ίντερνετ, τι κάναμε; Φτιάξαμε δικό μας σάϊτ; Οι επαγγελματίες, ίσως.

Οι υπόλοιποι, ξημεροβραδιαζόμασταν στα τσατ ρουμς, στα φόρουμ και στα κλαμπ.

Φαντάσου, τώρα εγώ ή εσύ να έμπαινες σ’ ένα από αυτά με το Μαρία Καραγιάννη, το πραγματικό σου όνομα, δηλαδή. Δεν θέλω να σκέφτομαι, προσωπικά, τι αντιμετώπιση θα είχα από τους υπόλοιπους.

Επομένως, διάλεγες ένα ωραίο ψευδώνυμο, ανάλογα με το χώρο που πήγαινες: στα “κιλτιρέ” γινόσουν η Maria_Nefeli, στα “παιχνιδιάρικα” η Hot_Body.

Φυσικά, τα ίδια περίπου, ίσχυαν και για τους άντρες στο ίντερνετ. Ο Γιάννης Αγγελόπουλος γινόταν είτε ο  Orfeo_Negro είτε ο Dimetros_Alitis.

Και μετά ήρθαν τα ιστολόγια-blogs. Το διαφορετικό, το ελεύθερο, το δωρεάν. Κι όσοι είχαν “ταυτότητες” (με ό,τι κι αν αυτό σημαίνει…) τις πήραν μαζί και τις κατέθεσαν σ’ αυτό το χώρο. Κι έτσι συνεχίζουν να καταθέτουν και γραφές και σκέψεις και ό,τι τους κινεί το ενδιαφέρον.

Γιατί κανείς δεν θα τους αναγνώριζε πλεον ως Μαρία Καραγιάννη ή Γιάννη Αγγελόπουλο, εκτός αν είχαν ΛΟΓΟΥΣ για το αντίθετο.